Jakšićevo BB, Srpska Crnja
Dvorac Nojhauzen je građen tokom Drugog svetskog rata (1941. – 1943.) za visokog oficira nemačke okupacione vojske, obaveštajca i generala Franca Nojhauzena. Dvorac Nojhauzen je poslednji izgrađeni dvorac u Vojvodini, svi ostali su izgrađeni u periodu od 18. veka do Drugog svetskog rata. On je jedan od najočuvanijih na tlu Vojvodine, enterijer je gotovo u celosti očuvan i luksuzno opremljen ali je i spoljašnjost same građevine u dobrom stanju, kao i park koji je okružuje.
Podignut je na nekadašnjem imanju grofa Čekonjića, kao letnjikovac za odmor i lov u kome bi boravio oficir Nojhauzen sa svojom porodicom. Sagradio ga je nepoznati ruski zarobljenik koji je bio arhitekta, i to u stilu eklektike sa elementima klasicizma i baroka. Nakon ratnih godina dvorac je menjao namenu a 1981. godine u njemu je otvoren motel sa restoranom.
Građevina ima pravougaonu osnovu i spratna je, sastoji se od suterena, prizemlja, sprata i potkrovlja. Rustično rađena sokla u imitaciji kamena vizuelno odvaja suteren od ostatka građevine. Krov je četvorovodan i strm, pokriven je biber crepom sa krovnim prozorima i visokim dimnjacima.
Ima simetrično komponovanu fasadu u odnosu na centralno postavljenu osu, a na južnoj i severnoj strani nalaze se raskošno obrađeni portici sa terasama. Upravo se oni najviše ističu na građevini, predstavljaju dominantne arhitektonske akcente koji joj daju monumentalnost. Na severnoj strani je glavni ulaz natkriven portik – terasom, i do njega vode kose rampe i široko stepenište koje je napravljeno od crvenog mermera. Portik nose četiri para stubova sa dorskim kapitelima i deset pilastara koji su prislonjeni na fasadu, a nad njim se nalazi prostrana terasa sa ogradom od kovanog gvožđa na kojoj se nalazi grb sa inicijalima prvog vlasnika.
Između pilastara nalaze se tri polukružno završena ulaza i dva sferna prozora sa dekorativnim rešetkama.
Južna to jest dvorišna fasada je sa dvokrakim stepeništem oko polukružne terase i portika, nad kojim se nalazi još jedna prostrana terasa. Na terasama su postavljene dekorativne ograde od kovanog gvožđa, a naročito je raskošno izvedena ona u prizemlju.
Iz dvorišnog trema ulazi se u salon sa kaminom i drvenom kasetiranom tavanicom. Levo od njega je ekonomski deo – kuhinja, a desno još jedna sala za ručavanje. Na spratu je još jedan salon koji je sa holom povezan sa tri otvora, od kojih su dva krajnja zastakljena vitražima u maniru art dekoa i prikazuju dva sveca – Svetog Huberta, zaštitnika lovaca koji u ruci drži biskupsku palicu, i svetog Eligijusa, zaštitnika zanatlija, koji u svojoj ruci drži crkvu.
